شده از روز ازل ، غصه و غم همدم من

 

نيست آن يار شفيقي كه شود محرم من

 

غصه در دل بنهادم ، به لبم خنده زدم

 

تا نداند دگري چيست همه ماتم من

 

دگران اين لب خندان و كلام شادم ميديدند

 

كس ندانست چه ها رفته به روز و شب من

 

سوز ِ دل ، آه ِ جگر سوز و غم و غصه و درد

 

يار ِ من ، سنگ صبور و همه ي ثروت ِ من

 

ديرگاهيست به اين سوز ِ دل عادت كردم

 

تا دمي سرد كند اشك ، مگر سوختن من

 

چشمه ي اشك من از آتش دل خشكيدست

 

نكنم شكوه ز كس ، نيك بود قسمت ِ من !!!!

 


 

نوشته شده توسط رویا در سه شنبه یکم خرداد 1386 ساعت 17:49 موضوع | لینک ثابت