تو اي سپيد تر ز صبح ِ دل سپيد

 

به غم بگو از آسمان قلب من برون شود

 

از اينهمه غبار ِ غصه صبح ِ من سياه شد

 

سزاست كز سياه ِ شوم ، دلم ز غصه خون شود

 

نماند طاقتي مرا كه تاب اين غم آورم

 

به آفتاب گو دمي ز پشت ابر برون شود

 

چه بد نوشت سرنوشت ، كه ميشود ز سر نوشت

 

تمام سوز ِ آن دلي ، كه از دلت برون شود

 

مكدر است دل از  آنهمه جفا كه  شد  نصيب

 

اگرمجال شادي است، نبايدش درنگ، گو، كنون شود

 

نگاه  من  به  راه  و  دست  بر  دعا

 

كه زندگاني ام به راه شادماني چون شود

 

دلم اگر مدام جاي غم شود

 

ز راه عاقلي برون ، مسافر جنون شود

 

 

 

 


 

نوشته شده توسط رویا در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1387 ساعت 14:30 موضوع | لینک ثابت