تا خدا هست مرا به هيچكس نيازي نيست ، ولي چرا خدا نمي گويد كه آيا حرفهاي دلم را شنيده است يا نه ؟

 

 

 

دوش رخساره اش از غصه برافروخته بود

 

دلش از دست جفاكاري ِ گل  سوخته  بود

 

چشم  به  راه گذر ِ موسم  گل  بود  دمي

 

زينهمه جور و جفا  كنج  دلش  ولوله  بود

 

شده بود باور دل ، روزِ خوشي ، صبح سپيد

 

سهمش از روز خوشي هم كه دل سوخته بود

 

پيش بيگانه و يار ،  شُهره و  انگشت نماي

 

كه نگون بختي اش افزون ز سر حوصله بود

 

نبُدش سنگ صبوري  كه توان راز  بگفت

 

بارها حرف دل ِ ريش ، به دلش ريخته بود

 

زينهمه چرخش چرخ فلك ، حاصل چه بشد

 

بجز از تجربه ي  تلخ كه   اندوخته  بود  ؟

 

 

 


 

نوشته شده توسط رویا در چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387 ساعت 14:42 موضوع | لینک ثابت