هیچکس تنهایی ام را حس نکرد

تنها من

sabokballl — Wed, 23 Jul 2008 10:40:18 GMT

عنكبوت تار ناكوكش را كوك كرد و جيرجيرك نواخت

آواز قورباغه سكوت ِ فضاي سرد و سنگين ِ خلوتم را شكست

شبي غمين و سرد و من با دلي پر از درد در گوشه اي نشسته بودم

هو هوي باد برخواست

و صداي صندلي ِ شكسته اي در آن حوالي انگار مرا به سخره گرفته بود

تنها نور ضعيفي از ماه به آن گوشه ي دنج ميرسيد

شايد او هم دزدانه سرم ميكشيد تا شاهد تنهايي ام باشد

شب آرام آرام ميگذشت و سرما در عمق جانم نفوذ ميكرد

دستهايم را دور بازوانم حلقه زدم و زانوانم را در آغوش گرفتم

دستهاي من تنها دستاني بود كه در هميشه ی عمر ، براي ياري و همدردي به سوي هم دراز ميشد ...

مولود كعبه

sabokballl — Tue, 15 Jul 2008 08:52:48 GMT

ميلاد با سعادت امام علي ( ع ) رو به همتون تبريك ميگم .

يه تبريك مخصوص هم به آقايون مناسبت روز پدر. كه اين روز در نهايت زورچپوني يه 5 سالي ميشه تو

تقويمها جا خوش كرده .

هر چند از لحاظ قدمت و جا افتادگي به پاي روز مادر و هفته ي زن نميرسه ولي خب همين قدرشم نشون ميده

كه آقايون چقد از چشم و هم چشمي بدشون مياد و چش ندارن ببينن يه روز حالا اسما هم كه شده روز زن باشه

چه سخت زميني شده ام

sabokballl — Wed, 02 Jul 2008 12:41:54 GMT

نمیدانم چه اندازه مجال ماندن دارم

لینک میدانم که مجالی بود برای رسیدن به تعالی که از دست رفت

همسفران یک به یک خواه ناخواه قصد کوچ کردند و من ...

قافله ام در راه است

ره توشه ام کو؟؟؟

جز مشتی عبادت ناقص که روزی از سر حاجت بود و چندی از روی عادت

زمان میگذرد و من هنوز دل از دنیا نکنده ام

چه زود دل بستم به این ناپایدار

سیب سرخ حوا ، وسوسه ی آدم

رانده شدن از بهشت و زمینی شدن

مانده ام و دل بسته ام

دل کندن سخت است اما گریزی نیست از رفتن

تا کی فرصت باقیست؟؟؟

خانه ي دل تو باد آباد

sabokballl — Wed, 25 Jun 2008 11:16:18 GMT

خدايا دلم آرامش ميخواد

كمي آنسوتر از آيينه

خيالي خوش و رويي زيبا

و كمي اينطرفتر در ايينه

چشماني طوفاني و زخمي بر گونه

پشت ديوار دلت آبادي و سر سبزي

اينطرف اما جفا و نامردي

سهم همسايه و بيگانه يك لبخند

سهم خودت دلي پر آه و يك تلخند

سفره ي آن يكي پر از نان و شراب

سفره ي تو نان و دلي خوناب

به باغ رقيبت هزار ميخواند

در خرابه ي تو كلاغ ِ زار ميخواند

دوست ، دارد گُلي در دست

در دل اما نشانده است كينه

تو داني چنين است اما

بايدش نهان كني ، در سينه

گفت : ميروي به نا كجا آباد ؟؟

خانه ي دلت كي بشد خراب ؟

مقصدت چيست ؟؟

گفتمش :هر چه بادا باد

خانه ي دل ِ تو باد آباد

التهاب

sabokballl — Wed, 18 Jun 2008 08:07:18 GMT

زمان شتابان در گذر است و هر لحظه و هر ساعت و روز ، پس مانده ي عمرم را تحويل ميدهد .آنگونه شتابان

در گذر است كه از كودكي و نوجواني و شايد هم جواني تنها خاطره اي به جاي مانده و حسرتي از روزهاي

رفته ، در دل به يادگار نشانده .

به دور دستها نميروم ، روزگاري در همين حوالي درست يكسال پيش كه فصل فصل بهار بود و هرم گرماي

خورشيد ِ تابستان دزدانه به روزهايش سرك مي كشيد ، من و پرستو و آناهيتا هم در التهاب و تلاطم بوديم ،

شواهد خبر از جدايي ميداد و اين دل ما بود كه نميخواست باور كند .اما...

و اكنون يكسال تمام است كه روزها رابا دلي محزون ، ذهني پريشان و گاه با چشماني گريان پشت سر نهاده ام.

هر کدام در گوشه ای و دور از هم روزگار می گذرانیم .

اينبار ديگر گذر زمان چونان روزهاي كودكي شتابان نبود ، يكسال بسان قرني گذشت و خرداد را بهانه اي

براي گريه و غم از دوري دوست پيش رويم قرار داد .

عنوان اين وبلاگ هم يادگاريست از آن روزها كه درك ميكردم هيچكس تنهايي ام راحس نميكند دوستان خوبم

فراموشتان نكرده ام هر چند آناهیتا کم کم فراموش کرده که روزگارانی با هم دوست بودیم اما هر روز که بیتشر

میگذرد من بیشتر دلتنگ پرستو ام .

اين شعر رو هم چندي پيش نوشتم روزايي كه خيلي دلم گرفته بود مثله پارسال ولی خدا رو شکر الان خوبم

اي تو ياور تمام لحظه هاي بيكسي

اي تو لبريز صداقت ، پناه ِ دل واپسي

دل تو زلال و آبي ، قلب تو جاي خدا

دست من به دامن ِ دلت ، واسم بكن دعا

دعا كن اين دل خسته از قفس رها بشه

بره تو باغ بهشت ، از دست غم جدا بشه

بگو تا خدا خودش يه روز بهم سر بزنه

بگو تا عفريت غصه از دلم پر بزنه

تو دلم ، غم لونه كرده ، غصه مهمونم شده

همدمم هق هق و ناله ، چشم گريونم شده

اونقدر سختي كشيده دلم از سنگ شده

حتي از دست خدا هم ديگه دلتنگ شده

آتيشه دلم هنوز سرد نشده ، شعله وره

دل ِ تشنه ي محبتم همش در به دره

نميدونم چرا از جوونيهام سير شدم

توي آيينه ميبينم چقدر پير شدم

ديگه هيچ آرزويي به غير ِ مردن ندارم

غيرِ درد حرف و حديثي واسه گفتن ندارم

ميدونم گفته بودم من ديگه از مرگ نميگم

از جدايي و غم و زرديه گلبرگ نميگم

ولي باز پريشونم حرفهام ميخوام يادم بره

موندن و نفس كشيدن ديگه از يادم بره

اگه دنيام قراره جهنمي باشه خدا

نميخوام آخرتم اين رقمي باشه خدا

اگه من تو درگهت جا و پناهي ندارم

همرهم به غيره غصه توشه راهي ندارم

يكي هست تو دنياي تو ، كه ميخواد دعام كنه

دل خسته ي منو با خودت آشنا كنه

قسمت ميدم به اون صداقت و محبتش

نذار با اين دل نالون بكنم اذيتش

گفته بودي تو دل شكسته داري جا ، خدا

نميخوام هزار و سيصد ، شايد هفتصد تا خدا

دل من شكسته و هيچگونه اي بند نميشه

گوش ِ من بدهكارِ نصيحت و پند نميشه

كمكم كن تا شايد رها بشم از دست غم

چي ميشه از بنده هات همچو مني ، زود بشه كم

جزيره

sabokballl — Wed, 11 Jun 2008 13:15:18 GMT

يه جزيره تك و تنها

ميونه درياي پر موج

يه جزيره سرد و خالي

ديريه افتاده از اوج

اون جزيره توي دنيا

چشم به راه ِ يه نگاه ِ

چشمونش پر از اميده

لبش ، آشيونه ي آه ِ

ميونه اينهمه مخلوق

هيچكسي به ياد اون نيست

اگه بايد تنهايي زيست

معنيه زندگي پس چيست ؟

ميگن نا اميدي كفره

انگار اينو خدا گفته

ولي اون تو زندگانيش

حرفي از عشق نشنفته

اگه كه عاشق نباشه

اميد هيچ معنا نداره

اين سرانگشتاي عشقه

با خودش اميد مياره

اين جزيره ، نا اميده

سهمش از دنيا هميشه

فقط اين تنهايي بوده

تك جزيره با يه رويا

دلخوشه هنوز به دنيا

دعا كن شايد يه روزي

ديگه با عشق ، بشه همراه

همچو باران

sabokballl — Wed, 28 May 2008 13:12:18 GMT

دلم پر از غصه و تنهاييه ولي باهاش سر جنگ دارم نه خيال تسليم شدن

چو باران ببار بر من

اي شعشعه ي سوزان آفتاب

ببار و يخهاي نوميدي را از قلبم پاك كن

چو باران ببار بر من

اي نسيم اميد بخش

و بذر عشق را در دلم زنده كن

چو باران ببار بر من

اي شادمانيه گم شده

و شادي را با دلم آشتي ده

چو باران ببار بر من

چو باران ببار بر من اي زندگي

و با دستهاي مهربانت

ابرهاي تيره را از آسمان ذهنم دور كن

بگذار تا هفت رنگ ِ رنگين كمان عشق

روزهايم را رويايي كند

چو باران ببار بر من

اي طليعه ي مهتاب ِ اولين شب ِ بي اندوه

و كمك كن تا در اين نقره فام ِ پر اميد

سپيداي سحر را جستجو كنم

زندگي

sabokballl — Wed, 21 May 2008 11:02:18 GMT

تقديم به تو كه از جفاي روزگار نمي هراسي و با تدبير به جنگ سرنوشت ميروي

گل خورشيد شكفت

شاپرك گفت : "سلام "

دو كبوتر در باغ

باز هم خنديدند

شبنم از چشم گل نيلوفر

بر تن خاك چكيد

دلي از شوق لرزيد

چشمي از مهر گريست

زندگي در رگ شهر جاري شد

زندگاني هر سو شادمانه پيداست

زندگاني شاديست

زندگاني زيباست

گرچه شاديهايش ، جاودان نيست ولي

در كنار غصه ، شادماني گوياست

روزگاري سرمست

روزگاري غمگين

زندگي يعني اين

پ.ن: روز سه شنبه بود اول خرداد ۱۳۸۶ که اومدم اینجا خيلي وقت بود دلم ميخواست وبلاگ داشته باشم ولي

راستش نميدونستم بايد چيكار كنم از يكي دو نفر پرسيدم ولي بهم كمك نكردند ديدم نه اينبار هم مثل هميشه بايد

اول توكل كنم به خدا بعدشم به خودم و شروع كردم،غریبه بودم هيشكي رو اينجا نميشناختم همينطور هم كسي

منو نميشناخت ، با " قسمت " شروع كردم و خدا كمك كرد دوستان خوبي اينجا داشته باشم .

از تك تك دوستاني كه در اين مدت يكسال اومدن اينجا و حضورشون باعث شد با روحيه ي بيشتر به نوشتن

ادامه بدم از ته دل ممنونم و براي همه آرزوي موفقيت و سلامتي دارم . خصوصا از غريبه ي آشنا كه خيلي به

من لطف داشت و نازنين ، الهام ، پرستو ، مرعات ، محمد ، علی ، سحر ، ثريا ، زهره ، محمد ، امير

رضا ، آرش ،فريدون ، سليمان ، ناصر ، سپهر ، سكوت كه تقريبا همواره به هم سر زديم و ميشه گفت با

شاديهاي هم شاد شديم وگاه با هم احساس همدردي كرديم .

همينطور بقيه ي دوستاني كه گاه و بيگاه به هم سر ميزديم .

و اين گلها تقديم به همه ي شما ، با احترام فراوان